Wednesday, 5 October 2016

চামাৰ কেম্প আৰু ফচং



ভাদমহীয়া টিকাফটা ৰদ এজাকে গোটেই গোটেইখন ডেইপুৰি নিছে । খেতি উঠি নাঙল ধোৱা পিঠা খাইও ৰাইজ আজৰি হল । গতিকে ৰদজাকৰ বাবে কোনেও সূৰ্য দেৱতাক গালি নাপাৰিলে । ৰাইজৰ কোনোবাই ভাত ঘুমটি মাৰিছে,কোনোবাই তাঁত-শালত বহিছে আকৌ কোনোবাই কোনোবাই শাৰী পাতি ওকণী মাৰিছে । আমাৰ ফচঙে আক ৰাতিয়েই ডালশলিয়া এটা চিকাৰ কৰিছিল । এবেলা বিচনাৰ তলত পৰি সেইটো খাই শেষ কৰি লাহেকৈ বাহিৰলৈ ওলাই আহিছেভাগ্যই সি যে বিচনাৰ তলত মাংস ভোজন কৰি আছিল বুলি আইদেৱে গম নাপালে নহলে তাৰ ফালে ফৰ্মুঠি এটা ওফৰি আহিলেইহেঁতেন । গেঁঠেলাটোহৈ ফচং কঁঠালজোপাৰ তলত ৰলহি । ইতিমধ্যে বাকী ৰাইজে তাতে মেল মাৰি আছিল । ফচং গৈ পখৰাৰ গাতে গা লগাই লেপেটা কাঢ়ি বহি হেৰি নহয়...বুলি মাত এষাৰ লগালে । ইমানপৰে মেলৰ মুখ্য বক্তাৰ ৰূপে টেপটেপাই থকা বগীবুঢ়ীয়ে ফচঙৰ হেৰিটো শুনিয়েই জকজকাই উঠিল
-আহিল আমাৰ ডোং পিন্ধা শিয়ালটো । কব এতিয়া কিবা এতিয়া কিবা এটা ।
-বুঢ়ী,তোৰ চকুত চানি পৰিছে বুজিছ । চকুত কিবা কিবি লগাবি । মই হেন এই মস্ত মেকুৰীটোক শিয়াল বুলিছ যেতিয়া তোৰ দিন কাষ চাপিছে ।.... বাৰু ৰাইজ বুঢ়ীৰ কথা বাদ দিছোঁ.. হেৰি নহয় চামাৰ কেম্পৰ কথা কিবা ভাবিছনে ?
-চামাৰ কেম্প !! এইটো আক কি বস্তু ! খায় নে পিন্ধে !!!
ফচঙৰ মুখত শব্দটো শুনিয়েই সকলোৰে মুখত প্ৰশ্নবোধক চিনডাল ট টকৈ জিলিকি উঠিল । তাকে দেখি ফচং খেক-খেকাই হাঁহি উঠিল
-ইছ ৰাম ময়েই মূৰ্খ । তহঁত অজ্ঞানী, নিৰক্ষৰ সোপাই কৰ চামাৰ কেম্পৰ বিষয়ে জানিব আক । শুন চামাৰ কেম্প মানে এই যে গৰমৰ দিনত মানুহৰ পোৱালীবোৰে কিছুমান ঠাইলৈ গৈ বনভোজ খাই খেল ধেমালি কৰে সেইটোৱেই চামাৰ কেম্প ।
-সেইটোৱেই যদি চামাৰ কেম্প আমি সেইটোৰ কথা ভাবিম কিয় ? সেইটোৰ কথা মানুহে যি ভাৱে ভাবি থাকক ।
চাটৰিয়ে কাষতে থকা ধুলি এখিনিত সাউৎকৰে নখটো মাৰি কলে । চাটৰিৰ উফাইদাং মৰা কথা শুনি খঙ উঠিছিল যদিও যিমানপাৰে কোমল মাতেৰে ফচঙে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলে ।
-হেৰৌ কেৱল মানুহেই চামাৰ কেম্পলৈ যাব পাৰে নে আমিবোৰেও পাৰোঁচোন ।
-তাৰমানে আমিবোৰেও এতিয়া মানুহৰ দৰে কৰবালৈ গৈ চামাৰ কেম্পনে ফামাৰ কেম্পক খাবগৈ লাগে...হিঃহিঃহিঃ
বগীবুঢ়ীয়ে ফচঙৰ কথাত বৰ ডাঙৰ কিবা এটা ৰসপোৱাৰ দৰে পেটত ধৰি হাঁহিবলৈ ধৰিলে । তাকে দেখি ফচঙৰ স্বাভাৱিক খঙটো উঠি আহিল ।
-চুপ বুঢ়ী । মই তোক এনেই কওঁ নে তই হাঁহহৈয়ে যি জনম ললি আৰু হাঁহৰ মুৰটো অলপো বিকাশ নকৰাকৈয়ে মৰিবি । গোবৰ এসোপা সোমাই আছে যেশুন মই অকলেও চামাৰ কেম্পলৈ যাব পাৰোঁ কিন্তু ঘৰৰ পৰিয়াল বুলি তহঁতক লগ ধৰিছিলোঁ । ভাবিছিলোঁ তহঁতিও জীৱনটো অলপ উপভোগ কৰিবি । নাই তহঁতৰ সেইবোৰত কিবা মন কাণ থাকিলেহে ।
-তই খং নকৰিবিচোন ফচং । ইহঁতি নাজানে কাৰণেহে তেনেকৈ কৈছে । বাৰু তোৰ পৰিকল্পনাটো কচোন ।
পখৰাই ঘোপা চকুৰে সকলোকে মনে মনে থাকিবলৈ কৈ ফচঙক বুজালে । পখৰাৰ বুজনিত ফচং শান্ত হল । সি তাৰ পৰিকল্পনাৰ কথা কলেএইবাৰহে সকলোৰে মন উচপিচ লাগিল । ৱাহ কিমান মজা পৰিকল্পনা ! কিন্তু...প্ৰথমে জেতুকিয়েই মাত লগালে
-মোৰ যে শুনিয়েই যাওঁ যাওঁ লাগিছে কিন্তু নতুন পোৱালী দুটালৈ কৰবালৈ গলে আইদেৱে ফলা খৰিৰে কোবাব । মই পাছৰ বাৰতে যাম দে । এইবাৰ তহঁতিয়ে যা ।মই বাৰু কিবা কিবি খোৱা বস্তু যোগাৰ কৰি দিম ।
ৰংমনে মইও যাম বুলি কবলৈ ঠোঁটটো মেলিছিলহে ফঙচক একেবাৰেই দেখিব নোৱাৰা ৰঙিলিয়ে মাৰিলেই নহয় খোঁটটো-বৰষুণ নহাৰ আগতেই ঘৰৰ ভিতৰখন ঠিক-ঠাক কৰাৰ কথা পাহৰিলা নেকি..খবৰদাৰ কলৈকো যাব নোৱাৰা ।
ৰঙিলিৰ ধমকত ৰংমন চুপ-চাপ থাকিল । টুকুলুৱে আক জাপ দুটা মাৰি ময়ো যাম বুলি কবলৈ পালেহে ফচঙে নিজেই ডবিয়াই উঠিল-থ থ তই যাব নালাগে । কৰবাত হেৰাবিগৈ আৰু ভাইটিয়ে ঔকিল শোধাব আমাক । মুঠতে যোৱাৰ নামত কেৱল ফচং আৰু পখৰাৰ নামহে থাকিলগৈ । অৱশ্যে হাঁহৰ পৰিয়ালটোৱেও তেতিয়াও নিজৰ মাজতে টেপটেপাই আলোচনা কৰি আছিল । অৱশেষত হাঁহৰ আলোচনা শেষ হবগীবুঢ়ীয়ে গল-খেকাৰি এটা মাৰি ডিঙিটো পৰিষ্কাৰ কৰি যিমান পাৰে সিমান মিহিকৈ মাতষাৰ উলিয়াই কলে-বুজিছ ফচং আমিবোৰে বহুত আলোচনা কৰিলোঁ । নতুনকৈ পোৱালী ওলোৱা বোৱাৰীকেইজনী যাব নোৱাৰে । দুজনীমান উমনিত বহিছে । ডেকাকেইটাৰ ওপৰত আক ঢেৰ দায়িত্ব ...
-বকলা মেলিব নালাগে বুঢ়ী কোনোবা যাবনে নাযায় সেয়া ক ।
-মানে আমাৰ ফালৰ পৰা ময়ে যাম । তয়ে দেখোন কৈ থাক মৰাৰ আগতে হাঁহৰ জীৱনৰ উপৰিও বেলেগৰ জীৱনটোৰ দৰেও জীৱন উপভোগ কৰি চাব লাগে গতিকে ময়ে...
-হব দে বকলা মেলিব নালাগে । তই যাবি বাৰু ।
অনিচ্ছা স্বত্বেও ফচঙে বুঢ়ীক সন্মতি জনালে । দিন বাৰ ঠিক হল । আৰু নিৰ্দিষ্ট দিনটোত পখৰাৰ গাত খোৱা বস্তবোৰ বান্ধি দি তিনিওটা ওলাল । আগে আগে ফচঙ ,মাজত বুঢ়ী আৰু একেবাৰে শেষত পখৰা । বুঢ়ীয়ে ঘৰতে যি মুখ মেলিলে সেইখন বন্ধ নকৰাই হল । পখৰা আৰু ফচঙে শুনক বা নুশুনক বুঢ়ীয়ে নিজৰ মতে টেপটেপাই গল । বুঢ়ীৰ টেপটেপনীত কাণ ঘোলা হোৱাৰ আগতেই সিহঁত গৈ ফচঙে চাই থোৱা ঠাইটুকুৰা পালেগৈ ।
ঠাইটুকুৰা মানে পথাৰৰ মাজৰ এখন কঠীয়ানী । কঠীয়ানীখনৰ এফালে এটা ডাঙৰ পুখুৰি আছে আৰু পুখুৰিটো পাৰতে এজোপা ঔটেঙা গছ । আনফালে এখন বেতনি । বৰ বেছি ঘন নহয় যদিও একেবাৰ পাতলো নহয় । আৰু এই সকলোবোৰকে আগুৰি আছে পথাৰখনে ।
-অ আই তই এইডোখৰ ঠাইৰ কথাই কৈছিলি !! এনেকুৱা কত ঠাই আমাৰ ঘৰৰ কাষতে আছে !
-সেইয়া তোৰ খেচখেচনি আৰম্ভ হলেই নহয় ,তোৰ চকুৰে কিবা এটা ভাল দেখ জানো । সেইবাবেইটো তোক আনিবলৈ মন নাযায় । পাগলী বুঢ়ী । চা ইমান ঠাণ্ডা ঠাই । কাষতে সেইটো পুখুৰী । ছাঁত বহিবলৈ এইজোপা গছ । ইফালে বতাহজাকৰ কথা কবই নালাগে । আৰু সকলোতকৈ ডাঙৰ কথা ইয়াত আমাৰ ভুল ধৰিবলৈ কোনো মানুহ নাই । ইয়াতকৈ আৰু সুখৰ ঠাই তোক লাগে নে ?
ফচঙৰ বকনি শুনি বগী বুঢ়ী অলপ সময় তভক মাৰি ৰল । তাৰ পাছত কলে
-তই ঠিকেই কৈছে ফচং সঁচাইটো ইয়াতকৈ আৰু সুখৰ ঠাই হব নোৱাৰে । এতিয়া বাৰু সেইবোৰ কথা বাদদে । জীৱন উপভোগ কৰোঁ  
কথাষাৰ কৈ বুঢ়ীয়ে ৰৈ নাথাকিল পাখি দুখন ধপধপাই পুখুৰীত নামিলগৈবুঢ়ীক দেখি পখৰাও নামিলগৈ তইও আহ আক ফচং বুলি পখৰাই কেইবাবাৰো মাতিলে যদিও ফচঙে মোৰ গাত অলপ জ্বৰ জ্বৰ ভাৱ এটা আছে বুলি পানীত নমাৰ পৰা আঁতৰি থাকিল । পানী বুলিলেই সাত জাঁপ মৰা ফচঙৰ অজুহাততো দুয়োটিয়ে বুজি পালে যদিও কোনোধৰণ মন্তব্য নকৰি দুয়োটিয়ে পানী খেলাত ব্যস্ত হল । ফচঙে পাৰতে বহি সিহঁত দুটাৰ আলে-লেখ চাই থাকিল । অলপ দেৰি সাঁতোৰাৰ পাছত বগীবুঢ়ীৰ চাগৈ ভাগৰ লাগিল তাই আহি পাৰত বহিলহি । পখৰা কিন্তু তেতিয়াও পানীৰ মাজত । বুঢ়ীয়ে পাৰত বহিয়েই চকু দুটা মুদি নিজৰ বকলা মেলিবলৈ লাগি গল । অতদেৰি শান্তিৰে বহি থকা ফচঙৰ মূৰটো গৰম হৈ গল । সি গৈ ঔটেঙাজোপাৰ ডাল এটাত বহিলগৈ । এইফালে বুঢ়ীয়ে তাইৰ যৌৱন কালৰ কথা কবলৈ লাগিল সিফালে ফচঙো অলীক কল্পনাত মগ্ন হল । হওতে ফচঙে আগতেও কল্পনাৰ মাজত ডুব নোযোৱা নহয় কিন্তু আজি অলপ দিনৰ পৰা তাৰ কল্পনাবোৰ অলপ সলনি হৈছে । এজনী ৰূপহী জাঁই তাৰ কল্পনাত অহা যোৱা কৰিবলৈ ধৰিছে । আজি ৰিব ৰিবকৈ বলি থকা বতাহজাকে ফচঙৰ কল্পনাত ঘিউ ঢলাৰ দৰে কাম কৰিলে । তাৰ চকু দুটা জাপ খাই আহিল । শূন্যৰ মাজৰে জাঁই এজনীয়ে তাৰ ফালে হাতোৰা এখন আগবঢাই দি কলে-আহা....
ফচঙে নিজৰ হাতোৰাকেইখন জাঁইজনীৰ ফালে আগবঢাই দিলে । আৰু সিও শূন্যত ভাহি উঠিল....
এই গোটেই কাণ্ডবোৰ আন এটি জন্তুৱেও লক্ষ্য কৰি আছিল । বেতনিৰ মাজত সোমাই বগীবুঢ়ীক লক্ষ্য কৰি থকা সেই হেপাটোৱে তাৰ তিনিদিনীয়া লঘোনীয়া পেটটোক সান্তনা দি কৈ আছিল-ৰহ নিচিঞৰিবি । আজি তেলাল মাংস পাবি । মাত্ৰ সেই শতৰু কেইটা অলপ আঁতৰ হওক ।
পখৰা পানীৰ মাজত ,ফচং গছৰ ডালত,তাতে বগী বুঢ়ীয়ে টোপনীয়াই আছে এনে এক সুবৰ্ণ সুযোগ সি এৰি দিব নে । হেপাটোৱে মনে মনে কাষলৈকে আহি বগীবুঢ়ীৰ ডিঙিলৈ বুলি জাঁপ এটা মাৰিলে...
হেপাটোৱে জাঁপ মাৰি এই বগী বুঢ়ীৰ গাত পৰেই আৰু ঠিক তেনে সময়তে কল্পনাৰ ৰাজকুমাৰীজনীলৈ হাতোৰা মেলি দিয়া ফচং আহি হেপাটোৰ গাতে পৰিলহি । এটা পল হেপা,বগী বুঢ়ী আৰু ফচং কোনোও তত ধৰিব নোৱাৰিলে আচলতে হল কি ! হেপাটোৱে তাৰ গাত কেনেবাকৈ পখৰা পৰিলহি বুলি বিকট চিঞৰ এটা মাৰি ফচঙক আছাৰ মাৰি পুখুৰীত পেলাই বতাহৰ দৰে পলাই পতং  । বগীবুঢ়ীৰ মাতবোল বন্ধ হৈ টেলেকা লাগি ঠাইতে পৰি ৰল । আনহাতে শূন্যত ভাহি উঠা ফচঙে মাত্ৰ এটা কথাই অনুমান কৰিলে তাৰ গাতো তিতা তিতা লাগিছে । তাৰ পাছত সকলো আন্ধাৰ ।
ফচঙে যি সময়ত জ্ঞান ঘুৰাই পালে সেই সময়ত বগীবুঢ়ীয়ে পৰিয়ালৰ লগতে ওচৰ চুবুৰীয়া সকলোকে ফচঙে কেনেকৈ তাইৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিলে তাকে কৈ আছিল তাইৰ কথা চিন্তা কৰি সি হেপাটোৰ গাত জঁপিয়াই পৰিল আৰু হেপাটোও ভয় খাই তাক পানীলৈ দলিয়াই দিলে । পাছত পখৰাইহে তাক পানীৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰি চোঁচোৰাই চোঁচোৰাই কোনোমতে ঘৰলৈ আনিলে ...মুঠতে গোটেইবোৰ বিতং ভাৱে বৰ্ণনা কৰি আছিল ।

সকলোৱে ফচঙৰ সাহস আৰু শক্তিৰ শলাগ ললে । নিজৰ প্ৰশংসা শুনি মেলো নেমেলোকৈ ফচঙে চকু দুটা মেলিলে । সি যে টোপনিৰ জালতহে হেপাটোৰ গাত পৰিছিলগৈ সেইটো কথা কোনেও গম নোপোৱাৰ বাবে মনটো ভাল লাগি গল । আনন্দ মনেৰেই সি নিজলৈ চালে ,জিভাৰে চেলেকি চেলেকি চিকুণ কৰি থোৱা দেহাটো বোকাই পানীয়ে একাকাৰ । হয়তো পখৰাই তাক চোঁচোৰাই ঘৰলৈ আনোঁতে লাগিল । প্ৰশংসাখিনিৰ আগত সেইটো কোনো ডাঙৰ কথা নহয় বুলি ভাবি ফচঙে গাতো লৰাবলৈ চেষ্টা কৰিলে । এই প্ৰথমবাৰৰ বাবে সি অনুভৱ কৰিলে তাৰ সোঁ কাণখন খুব বিষাইছে । বাওঁ কাণখন অতীতেই হেৰুৱাই থৈছে এইবাৰ এইখনো কিবা হল নেকি বুলি সি লাহেকৈ চুই চালে আৰু লগা লগ সি চিৎকাৰ কৰি উঠিল-বুঢ়ী ঐ তই নমৰিলি কিয় । তই মৰাহলে মই বৰ ভোজ খালোঁহেঁতন ঐ বুঢ়ী । তই মোৰ চামাৰ কেম্পটোটো খালিয়েই মোৰ বাচি থকা কাণখননো খালি । মই এতিয়া মোৰ জাঁইজনীৰ আগত কেনেকৈ ওলাম ! বুঢ়ী তই মৰ মৰ...
মিয়াওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওওও

No comments:

Post a Comment