Thursday, 24 September 2015

এঙেৰুৱা আকাশ



কেতিয়াবা কিছুমান মুহূৰ্তত কিছুমান প্ৰশ্নৰ উত্তৰ শুনিবলৈ যেন বতাহো ৰৈ যায় । কাণৰ কাষত লৈ থকা মোবাইলটোৰ সিপাৰৰ পৰা অহা প্ৰশ্নটো শুনি নিকুৰ তেনেকুৱাই লাগিল । কি কব তাই !! অলপ আঁতৰত বহি থকা বায়েক মমতাই আঁৰ চকুৰে তাইলৈকে চাই আছে । শুনিব নুখুজিও যেন তাই শুনিব খুজে নিকুৱে কি কব । অথচ নিকুৱে কতবাৰ তেনে প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দি গৈছে । কতবাৰ সহজভাৱেই তেনে পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছে । আজিৰ দৰেতো তাই কোনোদিনে থমকি ৰব লগা হোৱা নাই ! আজি কিয় ৰৈ গৈছে ? সৌ সিদিনালৈকেচোন এইবোৰ তাইৰ বাবে সাধাৰণ সাধাৰণ যেন লগা জীৱনৰ অংশ আছিল !!
সৌ সিদিনালৈকে যেতিয়া কোনোবাই তাইক মাতিছিল...

-ঐ গুৰৰ টিং ...গুৰৰ টিং ঐঐঐ
ঠাচ !!
প্ৰথমে এটা কৌতুক মিহলি চিঞৰ আৰু তাৰ পাছত হোৱা আন এটা শব্দই সেই চিঞৰটোক আধাতে বন্ধ কৰি দিয়াত নিকুৱে উভতি চাবলৈ বাধ্য হল । চৰ খাই গালখন মোহাৰি মোহাৰি পতুকণ আঁতৰি গৈছে যদিও চৰ মৰা মমতাই তেতিয়াও ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰিয়ে আছে ।
-আৰু এদিন যদি তোক তেনেকৈ মতা শুনো চাবি,বাপেৰৰ আগতে টিপা মাৰি ধৰিমগৈ । পেট-কপটীয়া বাপেকটোৱে লোকক নাম দি ফুৰিব আৰু পুতেকে সেই নামেৰে জোকাবলৈ আহিব । হেৰৌ তহঁতৰ নিজৰ চেহেৰাটো কেতিয়াবা আইনাত চাইছনে ?
-হব আৰু বাইদেউআহ ঘৰলৈ যাওঁ ।
নিকুৱে অতিষ্ঠ হৈ বায়েকক টানি আনিলে ।
-তোৰ এই স্বভাৱৰ বাবেই সিহঁতি চল পাই বুজিছ । কাণতলীয়া চৰ এটা শোধাই দিলেই চব বন্ধ হৈ যায়
-কাক কিমান চৰ শোধাবি বাইদেউ ...
-কলৈ গৈছিলি অলী ?  মায়েৰাই অথনিৰে পৰা বিচাৰি আছে । যা সোনকালে ।
কাষেদি পাৰ হৈ যোৱা দদায়েকৰ কথা শুনি নিকুৱে বায়েকলৈ চাই হাঁহি এটা মাৰিলে ।
-শুনিলি নহয় বাইদেউ । চৰ শোধাই লাভ নাই ।
কোঁচত লৈ অহা বগৰীখিনিৰ পৰা বগৰী এটা মুখত ভৰাই নিকু আগবাঢ়ি গুছি গল । মমতাই এটা পল থৰ লাগি ৰৈ তাইৰ পাছে পাছে আগবাঢি়ল ।
স্কুলৰ পৰা আহি থাকোঁতেই দুয়োজনীয়ে পাং পাতিছিল, এৰাবাৰীৰ বগৰীজোপাৰ পৰা বগৰী আনিবগৈ । এৰাবাৰীলৈ মাকে সিহঁতক কেতিয়াও যাবলৈ নিদিয়ে । তাত যিহে ভূতৰ তাণ্ডৱ । নকৈ জীয়ৰী হোৱা ছোৱালী গাত কেনেবাকৈ ভূত লম্ভিলে পাছত বিয়া দিবলৈকে টান হব বুলি ভাবি মাকবোৰে ছোৱালীবোৰক সেইফালে মুখকে কৰিবলৈ নিদিয়ে । সেইবাবেই  মাকে খুৰীয়েকৰ ঘৰলৈ কিবা এটা বিচাৰি যোৱা সময়তে চল চাই দুয়োজনী এৰাবাৰীলৈ পোনাইছিল । বগৰীখিনি দেখি সিহঁতৰ মনটো উলাহত নধৰা হৈ আছিল পিছে উভতি আহোঁতে এই পতুকণেহে মনটো বেয়া কৰি দিলে ।
এনেকুৱা নহয় যে এই বিষয়ত মমতাই আজিয়েই প্ৰথম কাজিয়া লাগিছে । মমতাই প্ৰায়েই কাজিয়া লাগে । কেতিয়াবা নিজৰ ককায়েকৰ লগত ,কেতিয়াবা আনৰ লগত । মুঠতে নিকুক কলী বোলা,নিকুক দেখিবলৈ বেয়া বুলি কোৱা চবৰে লগত মমতাই কাজিয়া লাগে । কেতিয়াবা মাকক সোধে-মা এইৰ নামটো কলী বুলি কোনে থৈছিল নো..
- জানো ...
-কি জানো ?  তুমি নামটো থোৱাৰ সময়ত কব নোৱাৰিলা নেকি মোৰ ছোৱালীজনী ছালখন কলা হলে কি হব তাইৰ মনটো কলা নহয়গৈ নহয় ।
-হেহ ! নামতনো কি আছে অ
-আছে আছে বহুত কিবা কিবি আছে । তোমালোকে নুবুজিবা । হয়তো ময়ো নুবুজিম ।
মমতাই তেনেকুৱা মূৰ্তি ধৰিলে নিকুৱে তাইক বুজনি দিয়ে ।
-তই অলপ বেছি ভাৱ বাইদেউ । কলা হোৱাৰ বাবে মই নোখোৱাকৈ আছোনে ।
-নোখোৱাকৈ থকা নাই বুলি ময়ো জানো কিন্তু এই যে পুৱা...
আধাতে ৰৈ যোৱা মমতাৰ কথাখিনি নিকুৱে নকলেও বুজি পায় । এৰা কলী বুলি মতাৰ বাবে তাই নোখোৱাকৈ থকা নাই । এই যে টিভিত দেখাই থাকে কলা শৰীৰ বগা কৰিব পৰা বিজ্ঞাপনবোৰ,যিবোৰৰ মতে ভাবিলে কলা ৰঙৰ মানুহে জীয়াই থকাতকৈ শিলত মূৰ আছাৰি আছাৰি মৰি থাকিব লাগে ,সেইবোৰ বিজ্ঞাপন দেখিও নিকুৰ মন বেয়া নালাগে । কিন্তু বেয়া লাগে তেতিয়াই যেতিয়া কেৱল দেখিবলৈ শুৱনি নোহোৱাৰ বাবেই কোনোবাই লগত বিয়া,সবাহ খাবলৈ নিবলৈ নিবিচাৰিলে , লগৰ বান্ধৱীবোৰে বিচৰামতেই বন্ধু-বান্ধৱ গোটাই অথচ তাইৰ কাৰোবাৰ বন্ধু হব খুজিলেও কোনেও আগ্ৰহ নেদেখুৱালেসেইবাবেই কেতিয়াবা কেতিয়াবা তাই ধুনীয়া হৈ চাবলৈ মন যায় । কোনে জানো কৈছিল পুৱাই বোলে কুহুমীয়া গৰম পানীৰে মুখখন মালিচ কৰিব লাগে ,তেতিয়া মুখখন উজ্জ্বল হয় । তাই কৰি চাইছিল । মমতাই চাগৈ তাকে দেখিলে !
মমতাই আৰু বহু কিবা-কিবিয়েই দেখি আহি থাকিল । নিকুৰ উৰ্ধমুখী শৈক্ষিক জীৱন,তাইৰ সফলতাবোৰ । সময়ৰ লগে লগে নিকুৰ ভিন্ন ধৰণৰ নামবোৰ হেৰাই গৈ থাকিল । হেৰাই গৈ থাকিল তাইৰ হীনমন্যতা, হতাশা আদিবোৰ । কিছুমানে তাইৰ অনুপস্থিতিত সেই নামবোৰ লৈছিল যদিও তাইৰ সমুখত ভাল নামেৰে সম্বোধন কৰিছিল । পিছে ডাঙৰ হৈ অহাৰ পাছত আন এটা সমস্যাই দেখা দিলে ,
বিয়া ।
ইতিমধ্যে মমতাৰ বিয়া হৈ গৈছিল ।নিকুলৈ মনে মনে দৰা বিচাৰি হাবাথুৰি খোৱা মাকে এদিন বোৱাৰীয়েকক সুধিলে-তোমালোকৰ যে মামাৰ লৰা ,তালৈ বোলে বিয়া পাতিবলৈ তোমাক ছোৱালী চাবলৈ কৈ আছে ,আমাৰ নিকুকে দেখুৱাব পাৰাচোন ।
বোৱাৰীয়েকে চাহ খাই থকা গিৰিয়েকলৈ চাই কওঁ নকওঁ কৈ কলে-মা সি মানে অলপ হেৰি ছোৱালী বিচাৰি আছে,নহলে নিকুকে দেখুৱালোহেঁতেন ।
আচম্বিতৰূপে অফিচৰ পৰা আহি ঘৰত সোমোৱা নিকুৱে সেইকথাষাৰ শুনি অকণো খোকোজা নলগাকৈ বৌয়েকক কলে-তোমালোকে মোৰ বিয়াৰ বাবে চিন্তা নকৰিবাচোন । মই নিজৰ বিয়াখন নিজেই ঠিক কৰি লম নহয় ।
নিকুৱে কথামতেই কাম কৰিছিলসময়ত নিজৰ সহকৰ্মী বিজয়ৰ সৈতে তাই বিয়াত বহিছিল । বিয়াৰ ঠিক দুদিনৰ আগত নিজৰ আবিয়ৈ ধুনীয়া জীয়েকজনীৰ ফালে এপাক চাই পেহীয়েকে সুধিছিল-সি তোক কি দেখি পচন্দ কৰিলে হয়নে ?
মমতা কাষত থকাহলে সেইদিনা আৰু এখন কাৰগিলৰ যুদ্ধৰ দৰে যুদ্ধ হলহেঁতেন চাগৈভাগ্যই তাই নাছিল । নিকুৱে সহজ ভাবে পেহীয়েকক কৈছিল
-একেলগে পঢ়িলোঁ,একেটা অফিচতে চাকৰিও পালোঁ গতিকে দেখি দেখি দুয়োৰো মন মিলিল আৰু পেহী !
-তোৰ ভাগ্যখন বৰ ভাল দে ।
আৰু বিজয়ৰ ভাগ্যখন ?  নাই পেহীয়েকক তাই উভতি একো নুসুধিলে । আনকি পেহীয়েকৰ কথাষাৰ দ্বিতীয়বাৰ মনতো নপৰিল ।
কিন্তু আজি...
বিজয় আৰু তাইৰ প্ৰথম সন্তানটোৱে আজি পুৱা পৃথিৱীৰ মুখ দেখিলে । তাৰ জন্ম হোৱাৰ পাছৰে পৰা ইটোৰ পাছত সিটো ফোন আহিয়ে আছে । অপাৰেচন থিয়েটাৰৰ পৰা আহি কেবিনৰ বিচনাত শুই নিকুৱে ধৰা প্ৰথম ফোনটোৰ সিপাৰৰ পৰা পেহীয়েকে প্ৰশ্ন কৰিলে-বেবিটো কেনেকুৱা ? বগা নে কলা ?
দেউতাকৰ দৰে,মানে বগা বুলি কবলৈ লৈয়ো নিকু ৰৈ গল । এজাক ধুমুহাই যেন এফালৰ পৰা তাইৰ এৰি অহা সময়বোৰ খান্দি গল ! তাই বায়েকলৈ চালে । বায়েকেও কৌতুক মিহলি দৃষ্টিৰে তাইলৈ চাই আছে । ফোনৰ সিপাৰৰ পৰা পেহীয়েকে আকৌ সুধিলে-হয়নে নিকু, বৌয়ে ফোন কৰি কলে বেবিটো হেনো আমাৰ ধনৰ দৰে ৰঙা-বগা হৈছে ?
ধনৰ দৰে !! অলপ দিনৰ আগতে নাৰীজনিত কেলেংকাৰীৰে টিভিৰ পৰ্দাত ওলাবলৈ সক্ষম হোৱা পেহীয়েকৰ সেই দগাবাজ লৰাটোৰ দৰে !! প্ৰচণ্ড খঙ এটাত নিকুৰ গাটো জ্বলি উঠিল ।
এইবাৰ একমুহূৰ্তও খৰচ নকৰি তাই কৈ উঠিল-নহয় পেহী ,সি ধনককাইদেউহঁতৰ দৰে হোৱা নাই,সি মানুহৰ দৰে হৈছে !!
  

No comments:

Post a Comment