Tuesday, 11 August 2015

কাঠফুলা





 তৰালীৰ ঘৰলৈ অহাৰ কোনো পৰিকল্পনাই নাছিল । বিহুটোক বিদায় দি কোনোমতে আজৰি হৈছিলহে, তাতে খেতিৰ আগতীয়া কামবোৰে মূৰ তুলি চাই আছে তেনে অৱস্থাত মাকৰ ঘৰত গৈ এসপ্তাহ সময় থাকি অহাটো ভাবিবই নোৱাৰি । কিন্তু ডাঙৰ বায়েকে যেতিয়া ফোন কৰি কলে-বহুদিন গোটেইকেইজনী একেলগে ঘৰলৈ যোৱা নাই । মাজু ভণ্টি আৰু ডাঙৰ ভণ্টিও যাম বুলি কৈছে তয়ো ওলা । মই ভাইটিহঁতক খবৰ দিলোঁৱেই ।বায়েকৰ কথা শুনি তৰালী গাত তত নাইকিয়া হল । লগা-লগ গিৰিয়েক আৰু শাহুৱেকৰ আগত ঘৰলৈ যোৱা পৰিকল্পনা সদৰী কৰিলেগৈশাহুৱেকে একো নকলে যদিও গিৰিয়েকে হাঁহি হাঁহি সুধিলে –এইবাৰ মানে মাৰ সলনি তুমিহে ঘৰত বিহু সামৰিবাগৈ । তৰালিয়ে গিৰিয়েকৰ কৌতুকটো বুজি পাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে । বয়সে সত্তৰ গৰকা শাহুৱেকে নিজৰ মাকৰ ঘৰলৈ বুলি যাবলৈ ওলাই আনক কয়ঘৰৰ পৰা এপাক আহোঁগৈ তেতিয়া পুতেকে মাকক সদায় ইতিকিং কৰি কয়-আই,নাতিৰ মুখ দেখিলি ,তথাপি আজিও তই ঘৰ বুলি মোমাইদেউহঁতৰ ঘৰখনহে কৱ । এইখন ঘৰ কেতিয়াকৈ তোৰ হব হয়নে ! শাহুৱেকে সেইসময়ত কোনো উত্তৰ নিদিয়ে । আজি তৰালীয়েও শাহুৱেকৰ দৰে কোনো উত্তৰ নিদিলে । আচলতে এজনী নাৰীয়েহে বুজে জন্মৰ পৰা নিজৰ বুলি ভবা ঘৰখনক যে কেতিয়াও আনৰ ঘৰ বুলি কব নোৱাৰি !
যিকিনহওক কথামতেই কাম । এসপ্তাহৰ পাছতেই তৰালিহঁত ঘৰ পালেগৈচাৰিওজনীৰ বাই-ভনীৰ মাতে-কথাই ঘৰখন জীপাল কৰি তুলিলে । প্ৰথম দুটাদিন ভাইবোৱাৰীয়েকহঁতৰ সৈতে কথাৰ বজাৰ মেলোঁতেই গল, তাৰপাছতহে ইঘৰ-সিঘৰে চাহপানীৰ জুতি ললেগৈ ।
-নিতাইখুৰীদেউৰ  অৱস্থা বোলে একেই হৈ আছে । বলচোন যাওঁ খবৰ এটা কৰি আহোঁ
মাজুবায়েকৰ কথাশুনি তৰালীৰ বাহিৰে গোটেইকেইজনী যাবলৈ ওলাল ।
-তই নাযাৱ নেকি ?
ডাঙৰ বায়েকে তৰালীক হাৱ-ভাৱ দেখি সুধিলে ।
-তহঁতেই যাচোন ,মোৰ কাম এটা আছে । পাছত যাম ।
-পাছত কৰিবি থ তোৰ কাম । বল গোটেইকেইজনী একেলগে যাওঁ । বেচেৰী কেওকিছু নোহোৱা মানুহজনীৰ খবৰ এটা লবলৈ যাম বুলি কওঁতে তোৰ কিহৰ কাম ওলাল হয়নে ।
বায়েকৰ খেচখেচনিত তৰালী ওলাবলৈ বাধ্য হল । এনে নহয় যে নিতাইনীক চাবলৈ যাবলৈ তাইৰ মনে বিচৰা নাই,কিন্তু কিবা এক সংকোচবোধে আজি বহুবছৰে তাইক নিতাইনীৰ সন্মুখীন হবলৈ দিয়া নাই । অথচ আগতে সেইখন ঘৰতেই দিনে কিমান সময় পাৰ কৰিছিলেতিয়াবা ফল-মূলৰে ভৰি থকা বাৰীখনত ফল-মূল বিচাৰি, আকৌ কেতিয়াবা নিতাইনীৰ আমন্ত্ৰণত ।
-সেইজনী তৰালী নহয়নে ? ঐ এইফালে আহ ।
বাটেদি গৈ থকা তৰালীয়ে সেইসময়ত নিতাইনীৰ মাত শুনিলেই ভয় খাই । স্কুলৰ পৰা আহোঁতেই সিহঁতে পাতি আহে আজি কত কি খেলিব । এতিয়া নিতাইনীয়ে মতা মানে দুঘণ্টামান সময় বৰ্বাদ হোৱা । নিজৰ সমুখত পীৰা এখনত বহোৱাই ডিঙি বিষাই যোৱাকৈ তেওঁ ওকণী চাব । ওকণী চাবলৈ পালে মানুহজনীক একো নালাগে । তাতে তৰালীহঁতৰ দৰে চুটি চুটি চুলিত ওকণী চাই আৰু ভাল পায় । মাজে মাজে তৰালীক কয় –এইসোপা ওকণী মূৰত লৈ ফুৰিছ । চাবলৈও নিদিয় ,চাবি কোনোবা এদিন ওকণীয়ে তোক বাঁহগছৰ ওপৰলৈ তুলি নিব ।
বহুদিনলৈকে তৰালীয়ে ভয় খাই আছিল । কেনেবাকৈ যদি ওকণীয়ে বাঁহগছৰ ওপৰলৈ তুলি নিয়ে তাই কেনেকৈ নামি আহিব !! পিছে অকণমান ডাঙৰ হোৱা পাছতহে তাই ভাবি চালে ইমান কনমানী ওকণীজনীয়ে তাইক কেনেকৈ দাঙি নিব পাৰিব! তেতিয়াৰ পৰাহে তাইৰ সেই ভয়টো কমিল ।
আজিকালি তাইৰ মূৰত ওকণী নাই । চেম্পু ,হেনা এইবোৰৰ কোপ দৃষ্টি পৰি ওকণীবোৰ কেতিয়া কেনেকৈ শেষ হৈ গল কবই নোৱাৰিলে ।
তৰালিয়ে মুখত ভৰাই লোৱা তামোলখন পাগ উঠোঁতেই চাৰিজনী বাই-ভনী গৈ নিতাইনীৰ ঘৰৰ বাৰাণ্ডাত উঠিল । ঘৰখন নিজম পৰি আছে । নিজম পৰি নাথাকিবলৈ ঘৰত আছেনো কোন দদায়েক সৰুধন ঢুকুৱা কেইবাবছৰো হল ।নিসন্তান নিতাইনীজনীও তাৰ অলপ দিনৰ পাছতেই বেমাৰী হৈ পৰিল । ওচৰতে থকা ভতিজাকেইটাই পাল-পাতি চোৱা চিতা কৰে বুলিহে । তৰালীয়ে বাৰাণ্ডা খনলৈ চালে বহুদিন সৰা-মোচা নাই চাগৈ । ঠায়ে ঠায়ে শেলুৱৈ ধৰিছে । ভিতৰলৈ সোমাই যোৱাৰ লগে লগে ভেকেটা-ভেকেট গোন্ধ এটাই সিহঁতক নাকত সোপা দিবলৈ বাধ্য কৰালে । সিহঁতক যোৱা দেখিয়েই চাগৈ ভতিজাবোৱাৰী এজনী দৌৰি আহিল ।
-ইয়াত বহিব জানো বাইদেউ । বৰ গোন্ধ ওলায় । চাফা কৰিলেও লাভ নাই ।
বোৱাৰীজনীয়ে দোষী দোষী ভাৱত কোৱা কথাষাৰ শুনি ডাঙৰ বায়েকেই মাত লগালে
-একো নহয় দিয়া । এনেই খুৰীদেউক চাই যাওঁ বুলিহে সোমালোঁ
সিহঁতৰ মাত শুনিয়েই নে কি জানো হাড়ে-ছালে লগা শুই থকা মানুহজনীয়ে চকু দুটা মেলি ইফালে-সিফালে চালে । হঠাৎ তৰালীৰ চকুৱে চকুৱে পৰিল । তৰালীয়ে মন কৰিলে মানুহজনী চক খাই উঠিছে । ঠিক সেইদিনাৰ দৰেই...
মাকহঁতৰ বুবু-বাবা শুনি তৰালীহঁতে গম পাইছিল সৰুধনদদায়ে বোলে আকৌ বিয়া পাতিলে । নতুন খুৰীয়েকক চাবলৈ বুলি তৰালীহঁতে স্কুলৰ পৰা আহিয়েই ঢাপলি মেলিছিল । কোনোবাজনীয়ে দৰজাৰ আঁৰ লৈ ,কোনোবাজনীয়ে পৰ্দাৰ আঁৰ লৈ ন-খুৰীয়েকক চালে । তৰালীৰ চকু আক নিতাইনীৰ ওপৰতো পৰিল । মানুহজনীয়ে যেন ভু-ভাৰস্তৰ কথা গম নাপায় তেনেকৈয়ে তামোল এসোপা লৈ ইটোৰ পাছত সিটো কাটি বঁটা ভৰাই দিছে । তৰালীৰ নিতাইনীক মাত লগাবলৈ ভয় লাগিল । কোনো জানে তেওঁ কি ভাবি আছে । তৰালীয়ে বুজি পাইছিল । নিজৰ বিয়াৰ পাছত তৰালীয়ে বুজি পাইছিল আৰু সেই দৃশ্যটো মনত পেলাই ভাবিছিল কেনে যন্ত্ৰণাত মানুহজনীয়ে সিদিনা তামোল কাটি আছিল । হয়তো তামোলৰ লগতে সিদিনা মানুহজনীয়ে আৰু বহু কিবা-কিবিয়েই কাটি গৈছিল !
ন-খুৰীয়েক অহাৰ পাছত তৰালীহঁতৰ ওকণী চোৱাৰ পৰ্বটো কমি আহিছিল । প্ৰায়ে পুৱা জলফাই,বগৰী আদি বিচাৰি নিতাইনীহঁতৰ বাৰী ঘুঁকটিয়াই ফুৰা তৰালীয়ে মন কৰিছিল নিতাইনীৰ চকুবোৰ পুৱা প্ৰায়েই ৰঙা হৈ থাকে । বেঙাৰ দৰে তাই এদিন সুধিছিল-খুৰীদেউ,আজিকালি আপোনাৰ ৰাতি টোপনি খতি হয় নেকি ? চকুদুটা যে ইমান ৰঙা হৈ থাকে । নিতাইনীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহি এটা মাৰি কৈছিল-এৰাও আজিকালি ঘুণ পোক এটাই ৰাতি ইমান হুলস্থূল কৰি থাকে নহয় টোপনি ধৰিলেও ভাঙি যায় ।
ওচৰেদি ৰঙা-চিঙা পৰি ন-খুৰীয়েক পাৰহৈ গৈছিল
সেইদিনা তৰালীৰ ওপৰেদিও দোমোজাৰ ধুমুহা এজাক পাৰহৈ গৈছিলসৰুধনে চোতালত পৰি থকা ন-ঘৈণীয়েকৰ শটোৰ আগত হিয়ালি-জিয়ালিকৈ কান্দিছিল । বাৰাণ্ডাত নিতাইনী শিল হৈ বহি আছিল । নতুন মানুহজনী গৰ্ভৱতী হৈছিল । মাজে মাজে ইটো সিটো খাবলৈ মন গৈছিল । বাপেক হবলৈ ওলোৱাৰ সুখে সৰুধনক উতলা কৰি ৰাখিছিল । গতিকে মানুহজনীয়ে যিকে খুজে তাকে যোগান ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল সেইদিনা মানুহজনীৰ কাঠফুলা খাবলৈ মন গল । সৰুধনেও হাবিৰ পৰা বিচাৰি বিচাৰি কাঠফুলা অলপ আনিলেগৈ । পাকঘৰত সোমালেই বমি বমি ভাৱে মানুহজনীক জুৰুলা কৰে বাবে নিতাইনীয়েই আগৰদৰে পাকঘৰৰ দায়িত্ব লব লগা হৈছিল । কাঠফুলাখিনি দেখিয়েই হেনো নিতাইনী জ্বলি উঠিছিল এনে সময়ত এই বিষাক্ত বস্তুবোৰ খাবলৈ আনি দিয়াৰ বাবে । পিছে সৰুধনেহে ওলোটাই কলে-অত দিনে খাই আছে ,একো হোৱা নাইতেওঁ কিবা নাজানে নেকি কোনবোৰ কাঠফুলা বিষাক্ত । আৰু ৰান্ধোতে বেঙেনা ফুল দি ৰান্ধিলেই হলচোন । কলা পৰিলেই গম পাব বেয়া বুলি । তেতিয়া নাখালেই হল । মুঠতে গৰ্ভৱতী মানুহজনীৰ খাবলৈ মন গৈছে যেতিয়া তাই ভালে ভালে ৰান্ধি দিব লাগে ।
নিতানীয়ে আৰু একো নকলে । জা-জলপান খুৱাই সৰুধনক কামলৈ পঠাই দি সতিনীয়েকৰ বাবে ৰান্ধিবলৈ লাগিল ।
পুৱা গুচি আবেলি হলহি । সৰুধন আহি ঘৰ সোমাৱাৰ লগে লগে হুৱাদুৱা লাগিল । শৌচ-বমিৰে একাকাৰ হৈ নতুন মানুহজনীৰ অৱস্থা কাঢ়িল । ইফালে-সিফালে বিচাৰি তাঁতশালত বহি থকা নিতাইনীক দেখি চোঁচৰাই আনিলেগৈ । বাকীখিনি কাম নিতাইনীয়েই কৰিলে । ওচৰ-চুবুৰীয়াক খবৰ দিলে । গাড়ী যোগাৰ কৰিলে । সৰুধনে মাথো মানুহজনীৰ মূৰটো কোলাত লৈ বহি থাকিল । গাড়ী আহি চটফটাই থকা মানুহজনীক হাস্পতাললৈ লৈ গপিছদিনা সেইজনী মানুহ ঠৰঙা হৈ ঘৰ পালেহি ।কিছুমানে সৰুধনক দোষ দিলে ,কিছুমানে নিতাইনীক । মানুহজনীৰ ইমান গা-বেয়া, তাইটো খবৰ এটা লব পাৰে । নিতাইনীয়ে পিছে ডাঙৰ ডাঙৰ মাতেৰে সকলোকে জনাই দিলে ,অনা দিনৰ পৰা মাত-বোল নকৰা মানুহজনীৰ কোঠাত সোমাই গৈ তাই কি সুধিলেহেঁতেন ? তাইৰ যদি ইমানেই গা-বেয়া আছিল মাত এষাৰটো দিব পাৰিলহেঁতেন ! ইমান বাহাদুৰি !
তৰালিয়ে সেইদিনাই চাগৈ শেষবাৰৰ বাবে নিতাইখুৰীয়েকক ভালকৈ চাইছিল ।তাৰপাছত এনায়েকৰ ঘৰত থাকি পঢ়িবলৈ গুচি অহাৰ বাবে নিতাইনীৰ মুখা-মুখি নহলেই । মাথো আৰ-কাণে তাৰ-কাণে তেওঁলোকৰ খবৰবোৰ শুনিছিল আৰু আজি অতবছৰৰ মুৰত তেওঁক দেখিছে ।
ঘৰটোৰ দুৰ্গন্ধ সহিব নোৱাৰি বায়েকহঁত ইতিমধ্যে ওলাই গৈছিল ,তৰালিহে নিজৰ ভাৱত মত্ত হৈ ৰৈ গৈছিল । তাই ওলাই আহিব খুজিও আকৌ এবাৰ নিতাইনীৰ ফালে চালে । তেওঁও তাইলৈকে চাই আছিল তৰালিয়ে লাহেকৈ তেওঁৰ হাত এখন নিজৰ হাতদুখনৰ মাজত ভৰাই ললে । মানুহজনীৰ চকুৱেদি হৰহৰাই চকুপানী ওলাই আহিল । নিতাইনীয়ে হয়তো তাইক কিবা কবলৈ চেষ্টা কৰিছিল । তৰালিয়ে সেই সুবিধা নিদি তেওঁৰ চকুপানীখিনি মোহাৰি ওলাই আহিল ।
ন-খুৰীয়েক ঢুকুৱাৰ দিনাও এইকেইটাত চকুত চকুপানী ওলাইছিল,পিছে সেয়া সুখৰ নে দুখৰ সেয়া আজিও তৰালিৰ বাবে সাঁথৰ হৈ আছেকিন্তু চকুপানী ওলোৱাৰ এদিনৰ আগত সেই চকুহাল ভয়ানক ভাৱে চক খাই উঠিছিল,ঠিক আজি উঠাৰ দৰেই
মাকক ৰন্ধাত অলপ সহায় কৰি দিওঁ বুলি ভাবিয়েই তৰালিয়ে ঢেঁকীয়া বিচাৰি গৈছিল । গছ-গছনিৰে ঠাহ খাই থকা বাৰীখনত হাওলি হাওলি ঢেঁকীয়া বিচাৰি ফুৰা তৰালি ঢাক খাই পৰিছিল । এবাৰ কঁকালটো পোনাই থিয় হওঁতেই দেখিলে সমুখত নিতাইনী । তেওঁও তৰালিক দেখি ভূত দেখাৰ দৰে উচপ খাই উঠিছিল । তৰালিয়ে কিবা এটা সুধিবলৈ পোৱাৰ আগতেই খৰখেদাকৈ নিতাইনী আঁতৰি গৈছিল । তৰালি অলপ আচৰিত হৈছিল যদিও একো নাভাবি পুনৰ মৌন হৈ ঢেঁকীয়া বুটলিবলৈ লাগি গৈছিল ।
সেই মৌনতাই আজিও তৰালিক বিন্ধি আছে কম কম বুলিও তাই কাকো সেইকথা খুলি কব পৰা নাইকিন্তু আজি নিতাইনীৰ চকু পানীখিনি দেখি ভাবিলে কিছুমান কথা সময়ৰ সৈতে পাহৰি যোৱাই ভাল । লাগিলে সেইয়া ভুলেই হওক । সিদ্ধান্তটো লৈ তৰালিৰ মনটো পাতল পাতল লাগি গ'ল ।   
ঢেঁকীয়া বিচাৰি ফুৰা তৰালিয়ে সেইদিনা স্পষ্টকৈ দেখিছিল নিতাইনীৰ হাতৰ মুঠিত সোমাই আছিল দুজোপা কাঠফুলা গছ !! 

No comments:

Post a Comment