Saturday, 9 June 2012

জীৱনে যেতিয়া হেৰুৱাই ইয়াৰ চিনাকি বাট .....




কাকোৱে হেৰুৱাব নুখুজিলেও হেৰাই যায়
আচলতে ভালপোৱাই কাকো ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে
ভালপোৱাৰ প্ৰতি কিবা আকৰ্ষণ থাকিলে
নিজেই ৰৈ যায়
কোনে জানে......
কোনে জানে কোনোবাদিন আকাশৰ সীমাহীন ভালপোৱা দেও দি
হেৰাই যাব পাৰে ইয়াৰ নীলা খিনি......
*************************************************

-পলী.....
-হু...
মৌমনৰ মাতত পলীয়ে তালৈ মুৰ দাঙি চালে । পিছে তাৰ দুচকুৰ তীব্ৰতাখিনি সহিব নোৱাৰি তাই তল মুৰ কৰিল । যোৱা এক ঘণ্টা সময় তাই মৌমনৰ সৈতে জয়সাগৰ পুখুৰীৰ পাৰত বহি আছে । পাঁচবছৰৰ পাছত লগ পোৱা লৰাটোক যে কবলৈ তাইৰ কিমান কথাই আছিল । অথচ কথাবোৰ যেন কৰবাত ঠেহ পাতি বহি আছে । কৱ খুজিও তাই একো কব পৰা নাই ।
-মোৰ লগত কথা নাপাতিম বুলিয়ে শপত খাই আহিছিলা নেকি....
পৰিবেশতো পাতল কৰিবলৈ য়ে মৌমনে পলীক জোকালে । তাইৰ মুখত জান নিজান হাঁহি এটা ফুটি উঠিল । পলীৰ হাঁহিটোৱে মৌমনৰ বুকু ভেদি গল ।
-তেনেকৈ নাহাঁহিবা পলী ।
-কিয় ?
-ভাল নালাগে ।
- ভাল লগা বোৰ হেৰুৱাই পেলালোঁ যে মৌমন !
-তথাপি জীয়াই থাকিব লাগিবতো....জীয়াই থাকিবলৈ য়ে নিজকে সুখী কৰিব লাগিব ।
-জীয়াইতো আছোৱেই...যদিও নিজেই জানো ইয়াক জীয়াই থকা বুলি নকয় । মন গলেই হাঁহো । পিছে সেয়া জীয়া মানুহৰ দৰে হাঁহো নে মৰাশৰ দৰে হাঁহো সেয়াহে গম নাপাওঁকোনোবাই আঙুলিয়াই দিলেহে গম পাও ...তোমাৰ দৰে ।
-মই সেইবোৰ নাজানোঁমোক তোমাক সেই আগৰ ৰূপত লাগে ।
-বিচাৰিলেই সকলো পাই জানো মৌমন.....মই যে নাপালোঁ ...তুমি পাবা বুলি নো কেনেকৈ কম ।
-পাই পাই....তোমাৰ পৰা আঁতৰি পাছত যোৱা  পাঁচ বছৰে মই অনুভব কৰিছোঁ...মনৰ সকলো আবেগেৰে তোমাক ভালপোৱা হলে তোমাক মই আজি এই অৱস্থাত দেখিব লগা নহলহেঁতেনমইও প্ৰতিটো পলতে তোমাক হেৰুৱাৰ যন্ত্ৰনাৰ ভাৰ বব নালাগিলহেঁতেন কেৱল নিজৰ বাবেই নিজকে নষ্ট কৰি দিয়া অধিকাৰ তোমাৰ নাই ।
-হমম......কেনে আছা তুমি  ?
-মোৰ কথা নালাগে, তোমাৰ কথা কোৱা.....এনে কি হল যাৰ বাবে তুমি নিজকে হেৰুৱাই পেলালা ?
-কৰ পৰা আৰম্ভ কৰিম মৌমন...মই যে আঁত হেৰুৱাই পেলাইছোঁ ...
- য  মই জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ভুলটো কৰিছিলোঁএৰি আহিছিলোঁ তোমাক অকলশৰে.....সেই সময়ৰ পৰাই কোৱা.......
-অত দূৰ তুমি কেৱল এইবাবেই ঢপলিয়াই আহিছা মৌমন !! কিন্তু সেইদিনা সেই ভালপোৱা কত গৈছিল যিদিনা তুমি কেৱল শৈশৱৰ ধেমালি বুলি পঢ়াৰ অজুহাত দেখোৱাই মোৰ পৰা আঁতৰি গৈছিলা....সেইদিনা কত গৈছিল এই ব্যাকুলতা ??
-সেই ভুলৰ শাস্তি যোৱা পাঁচ বছৰে ভোগ কৰি আছো পলী । পঢ়া আৰু নতুনকৈ চাকৰিৰ পোৱা ব্যস্ততাৰ বাবে মই ইচ্ছা কৰিও তোমাৰ কাষলৈ আহিব পৰা নাছিলোঁ  কিন্তু এনে এটা দিন নাছিল যিদিনা তোমাৰ অনুভবে মোক জুৰুলা কৰা নাছিল । যেতিয়া আহিব লৈ ললো  গম পালো তোমাৰ কাৰোবাৰ সৈতে বিয়া ঠিক হৈ গল ।
পলীয়ে অলপ সময় কিবা এটা ভাবিলে । যেন কিবা অলপ জুকিয়াই ললেতাৰ পাছত মৌমন লৈ চাই এখিলা দুখিলা কৈ নিজৰ ইতিহাসখন খুলিলে ।
-হমমম..আমাৰ ভালপোৱাক নষ্ট কৰি তুমি অসমৰ বাহিৰলৈ পঢ়িবলৈ গুছি যোৱা অলপ দিনৰ পাছতেই পলাশ নামৰ তোমাৰ লগৰ এজনেই মোক প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ দিলে ।  তোমাৰ পৰা উপেক্ষিত হৈ মই অলপ জেদি হৈ পৰিছিলোঁ , সেই জেদতেই পলাশৰ প্ৰস্তাৱক আকোৱালি ললো । প্ৰতি দিনে সোঁৱৰণী হৈ ভিতৰি ভিতৰি  তুমি মোক যন্ত্ৰনাৰে ক্ষত-বিক্ষত কৰিছিলা ,  অথচ বাহিৰত মই সম্পূৰ্ণ ৰাংধালী হৈ পলাশৰ সৈতে প্ৰেমৰ অভিনয় কৰিছিলোঁ এটা সময়ত কি হল নাজানোঁ, তোমাক অতীতলৈ ঠেলি তাক মই সঁচাকৈয়ে ভাল পাই পেলালোঁদুয়োখন ঘৰেই আমাৰ প্ৰেমক আকোৱালি ললেমোৰ বাৰ বিয়াৰ পাছতেই আমাৰ বিয়াৰ কথাবোৰ আগবঢ়াব বুলি আমাৰ ঘৰখনে পলাশহতৰ ঘৰখনক জনাই দিলে । তুমিতো মোৰ বাক জানাই, কিমান সহজ-সৰল । হঠাতে এদিন বাৰ বাবে এটা প্ৰস্তাৱ আহিল । ভাল লৰা, ঘৰখনো ভাল । লৰাজনৰ বোলে বিয়ালৈ দহদিন থাকোঁতেই কইনাজনী বেলেগ লৈ পলাই গল । গতিকে লৰাৰ ঘৰৰ পৰা সেই একে তাৰিখতে বিয়া পাতিবলৈ কইনা বিচাৰিছে । বাক তেওঁলোকৰ মনে খাইছে হেনো । সাতদিনৰ ভিতৰতে বাৰ বিয়া হৈ গল । আঠ-মঙলা বাবে বা ঘৰলৈ আহোঁতে মই মন কৰিছিলোঁ মোৰ আকাংক্ষিত ভিনদেউ জন যেন বাৰ পৰা আঁতৰি থাকে । কিবা ঘৰুৱা প্ৰবলেমৰ বাবেও তেনে হব পাৰে বুলি মই কথাবোৰ মনৰ পৰা আঁতৰাই বাৰ সৈতে ধেমালি কৰিছিলোঁ-জান বা, তোৰ যেতিয়া লৰা-ছোৱালী হব, সিহঁতৰ নাম জোনাক কোমল, প্ৰিয়ম পৰাশ...এনেকুৱা ফটুৱা নামবোৰ নিদিবি দেই ।
বায়ে হাঁহি হাঁহি সুধিছিল-কি থম তেতিয়া হলে....
-ৰতন ,মদন এনেকুৱা নামবোৰ থবি আক ।
বাই মোৰ গালত টুকুৰিয়াই কৈছিল –হব দে, তয়ে তোৰ ভাগিনহঁতৰ নাম থবিপিছে তোৰ যেতিয়া লৰা ছোৱালী হব সিহঁতৰ নাম ও এনেকুৱাই থবি নে...পলাশে দিব নে ?
-হিঃ হিঃ হিঃ....সি নিদিলে হব নে । মই পিছে ইয়াত কৈ অলপ আনকমন নাম থম । যেনে ধৰ ন, দহ, এঘাৰ.....
-হব হব....যেতিয়া এশ হব গৈ তই তোৰ সেই উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়া সামৰিবি গৈ....
খিলখিলাই হাঁহি উঠিছিল মোৰ একমাত্ৰ আদৰৰ বাজনী । সেইয়াই শেষ বাৰৰ বাবে মই তাইক তেনেকৈ হঁহা দেখিছিলোঁ
পলীয়ে উশাহটো ঘুৰাই অলপ ৰল ।
-তাৰ পাছত ।
-আঠ-মঙলাৰ দুমাহ মানৰ পাছতেই এদিন গধূলি বেলিকা ভিনদেউৰ ঘৰৰ পৰা ফোন আহিল বাৰ গা ভাল নাই বুলি । দেউতাক ঘৰ ৰখীয়া হিচাপে থৈ গাড়ী ভাৰা কৰি লৈ মা আৰু মই ৰাতিয়েই সিহঁতৰ ঘৰ ওলালোঁ গৈ । আমি গৈ পাওঁতে বা শুই আছিল । ভিনদেউ হতৰ গোটেই ঘৰখনত গমগমীয়া পৰিবেশ এটাই বিৰাজ কৰি আছিল । বাৰ শাহুৱেকেই কলে দুপৰীয়া ভিনদেউৰ লগত কিবা কথাত কাজিয়া লাগি বাই বোলে ফেনাইল এবটল খাই দিলে । ভাগ্য তেওঁ দেখিলে । লগে লগে ডাক্তৰৰ কাষলৈ নিলে । এতিয়া ভাল পাইছে যদিও কাৰো সৈতে মাত বোল নাই কৰা । যোৱা অলপ দিনৰ পৰা তাই এনেকৈয়ে জুপুকা মাৰি থকা হৈছে । ভিনদেউহঁতৰ ঘৰখনে বাকে দোষ দিছে । সৰু সৰু কথাতে যদি মৰিবলৈ ওলাই কেনেকৈ হব । মই পিছে ভিনদেউৰ মুখলৈ চাই আছিলোঁসিহঁতৰ কথা শুনি শুনি এসময়ত খঙ উঠি মানুহটোক বাহিৰলৈ টানি আনি প্ৰায় ধমকিৰ সুৰতে সুধিছিলোঁ-বিয়াৰ চাৰিমাহৰ পাছত এজনী ছোৱালী কেৱল সপোনৰ মাজতে উটি-ভাহি ফুৰে, জীৱনৰ প্ৰতি মোহটো বহুত বাঢ়ি যায় । মোৰ বাই কিয় মৰিবলৈ বিচাৰিছিল.....মোক সেই উত্তৰ লাগে । ভিনদেৱে একো উত্তৰ নিদিলে । খঙত মই ফাটি পৰিছিলোঁকিন্তু কৰিব একো নোৱাৰিলোঁদুদিন মান থাকি বা অলপ সুস্থ হোৱাত গুছি আহিলো । এমাহ মানৰ পাছত আকৌ ফোন আহিল-বাৰ বোলে আকৌ গা ভাল নাই । এইবাৰ মই যুঁজিম বুলিয়ে সাজু হৈ মা-দেউতাৰ লগত ওলালোঁ  বাৰ ঘৰ পায় তাইক দেখি আমাৰ মুখৰ মাত সৰিল । গোটেই আকাশখন যেন এসোপা দুখৰ সৈতে আমাৰ মুৰত ভাগি পৰিছিল । মা-দেউতাৰ প্ৰথম আলসুৱা সন্তানটো কোঁচ মোচ খাই বিচনাৰ চুক এটা বহি আছিল । হাজাৰ দুখতো চকুত চকু পানী নেদেখা মাই আল-ফুলে তাইৰ মুৰতো মোহাৰি দিওঁতেই তাই অবাক চকুৰে আমালৈ চাইছিল । বিয়াৰ আগলৈকে দেউতাৰ পাছে পাছে থেনথেনাই ঘুৰি ফুৰা ছোৱালীজনীয়ে দেউতাক তাইৰ কাষ চপা দেখি ভুত দেখা দি পিছুৱাই গৈছিল । তাই আমাক কাকো চিনি পোৱা নাছিল । নিজকে পাহৰি পেলাইছিল তাই । মাজে মাজে অচেতন হৈ নিজৰ জ্ঞান ঘুৰাই পাইছিল । আকৌ অচেনত হৈ পাহৰি গৈছিল । কেনে লাগিব পাৰে বাৰু সেইসময়ত তুমিয়ে ভাবা চোন মৌমন । মই ভিতৰি পাগল দৰেই হৈ গৈছিলোঁবাক লগে লগে মেডিকেলত ভৰ্ত্তি কৰালোপ্ৰথমবাৰ যেতিয়া তাইক চক দিয়া হৈছিল তাইৰ চিঞৰ শুনি মা যেন মৰি গৈছিল মৌমন । তুমি অনুমান কৰিব নোৱাৰিবা সেই সময়ত যে আমি কেনেকৈ নিজকে নকন্দা কৈ ধৰি ৰাখিছিলোঁবাৰ দুখতকৈ মোক মা-দেউতাৰ মুখখনে বেছি জ্বলাইছিল । ভিনদেউহতে খবৰ লবলৈকে এৰিছিল । তেও লৈ বোলে আমি পাগল ছোৱালী এজনী বিয়া দি দিছিলোঁডাক্তৰৰ সৈতে কথা পাতিছিলো মহিলা ডাক্তৰৰ এগৰাকীয়ে মোক অকলশৰে পাই কৈছিল-দৰা পালেই বুলি ছোৱালী বিয়া দিব নালাগে বুজিছা । বা লাহে লাহে ভাল হৈ আহিছিল । তাই মুখ খুলিছিল , যিবোৰ কথা তাই ঘৰত মাহতে দুখ পাব বুলি কোৱা নাছিল , সেইবোৰ কথা কৈছিল । মোৰ সেইদিনা ভিনদেউক মাৰি পেলাব মন গৈছিল । বিয়াৰ প্ৰথম নিশাৰ পৰাই সি বাক উপেক্ষা কৰি আহিছিল । বাৰ প্ৰতি অকনো সহানুভূতিও নাছিল তাৰ । কেতিয়াবা বা তাৰ কাষ চাপিব খুজিলেও সি ধমকী দিছিল । স্পষ্ট ভাবেই সি কৈছিল সি হেনো বাক ভাল পাব নোৱাৰে । বহু চেষ্টা কৰি বায়ে যেতিয়া তাৰ কাৰণ বিচাৰিছিল পাইছিল বাৰ মুৰে কাম নকৰা হৈছিল । নিজৰ বৌয়েকৰ সৈতে তাৰ অবৈধ সম্পৰ্ক আছিল । কেৱল লোক লজ্জাৰ বাবেহে সি বাক বিয়া পাতিছিল । দুখবোৰ থূপাই থওঁতে থওঁতে বাই যে কেতিয়া নিজকে হেৰুৱাই পেলালে ধৰিবই নোৱাৰিলে । গোটেই কথাবোৰ জনাৰ পাছত মই এদিন ভিনদেউহতৰ ঘৰলৈ গৈ ভাল কৈ সিহঁতক জাৰি আহিলো । যি খন ঘৰে তাইক পগলা সজাই ডাইভোচ দিয়াৰ কথা কৈছিল , সেইখন ঘৰত মই বাৰ হৈ ডাইভোচ পেপাৰ খন দলিয়াই আহিলো গৈ....
-বাৰ এতিয়া ভাল নে...
-ভাল । আগত কৈ বহুত ভাল মৌমন !!
-আৰু পলাশ.......

            পলাশ.....বা মেডিকেলত থাকোঁতে মাই এদিন মোক কৈছিল-নাজানোঁ কি দুখ কৰিছিলোঁযাৰ ফল মোৰ ছোৱালীজনীয়ে ভোগ কৰিছে । মৰিও নাযায়.......
কিমান দুখ পালে এজনী মাকে নিজৰ সন্তানৰ মৃত্যু কামনা কৰিব পাৰে তুমি নিজেই ভাবিব পাৰা । বা ভাল হোৱাও নাছিল । কেতিয়াবা মানুহে তাইৰ অস্বাভাৱিক কাণ্ডবোৰ দেখি হাঁহে । এদিন মই সেই মানুহবোৰক য়ি টি গালি দি আছিলোঁ, হঠাতে মাই কলে-  কাৰ কিমান মুখ বন্ধ কৰিব পাৰিবা তুমি । কালিলৈ যদি তোমাৰ বিয়াৰ সময়তো এনে কিছুমান প্ৰশ্ন আহি পৰে .... মই আচৰিত নহ
মোৰ হৃদয়খনে হাহাকাৰ কৰি উঠিছিল । মাৰ হাতখন খামোচ মাৰি ধৰি কৈছিলোঁ-তেনে কথা নকবা মা । যি খন ঘৰে মোৰ বাক পগলা বুলি আঙুলি টোঁৱাই মোক বিয়া কৰাবলৈ অমান্তি হব , তেনেখন ঘৰলৈ মইও যাব নুখুজোঁ
মাৰ কথাষাৰেই ফলিয়ালে । অলপ দিনৰ পাছত পলাশৰ ঘৰৰ পৰা খবৰ আহিল, সিহঁতৰ ঘৰখনে আমাৰ ঘৰৰ সৈতে সম্বন্ধ গঢ়িব নুখুজে । কাৰণ আমাৰ পৰিয়ালত বোলে পাগলৰ সঁচ আছে, তাৰ উদাহৰণ বাসেইজনী বা, যাৰ হাতৰ চাহকাপ, ভাত সাঁজৰ প্ৰশংসা কৰি পলাশৰ মাক-দেউতাক ভাগৰি পৰিছিল । যাক সিহঁতি সৰুৰে পৰা দেখি আহিছে....এজনী ভাল ছোৱালী হিচাপে । পলাশেও মুৰ-পোলোকা মাৰিলে । এদিন ঘৰত কোনো নথকাৰ সুযোগত বাই নিজৰ গাত কেৰাচিন ঢালি জুই লগাই ললে । বাৰ মৃত দেহটো লৈ মা-দেউতাই হিয়ালি-জিয়ালি কৈ কান্দিছিল । মই কিন্তু কন্দা নাছিলোঁহয়তো মই শিল হৈ গৈছিলো হয়তো মোৰ আবেগ-অনুভুতিবোৰ সেইদিনাই বাৰ লগতেই জ্বলি গপুৰুষৰ অবিহনে নাৰী কি পূৰ্ণ হব নোৱাৰে নেকি ? এজন পুৰুষেই কি নাৰীৰ শেষ আশ্ৰয় হব পাৰে নেকি ? মোৰ বাই সেই প্ৰশ্নৰ সমাধান হোৱালৈ বাট নাচালে । ভয়াতুৰ আছিল তাই । পিছে মই ভয়াতুৰ নহয় । মই জীয়াই থাকিব খুজোঁমোৰ মা-দেউতাৰ বাবে । নাৰীৰ আবেগৰ সৈতে খেল খেলা প্ৰতিজন মানুহৰ শত্ৰু হিচাপে । অকলেই জীয়াই থাকিব পৰা এটা জীৱন্ত উদাহৰণ হিচাপে ।

        পলীৰ দুচকুৰে চকুপানী বৈ আহিছিল । একেৰাহে কথা কৈ তাই কিবা এটা অজান আবেগত ফোঁপাই উঠিল । মৌমনে লাহেকৈ তাইৰ চকু পানীবোৰ মোহাৰি দিলে । নিজৰ হাতৰ মাজত পলীৰ হাত দুখন ভৰাই অলপ সময় ৰল । তাৰ পাছত  তাইলৈ চাই কলে-ইমান দুখে তোমাক ধুমুহাৰ দৰে কোবাই গল, মই গমেই নাপালোঁসময়ত তোমাক মাত এষাৰ দিব নোৱাৰিলোতথাপি তোমাৰ কাষত ভিক্ষা কৰিছোঁ পলী...মোক মোৰ পলীজনী ঘুৰাই দিয়া ।
-মৌমন, ভিক্ষা খুজি মোক অপমান নকৰিবা । পৰা হলে মই তোমাৰ কাষলৈ উভতি গলোহেঁতেনমোৰ বাবে সেইদিন আৰু নাই, যি দিনত মই কেৱল ভালপোৱাৰ বাবেই জীয়াই থাকিব খুজিছিলোঁযি দিনবোৰৰ প্ৰতি নিশাতে মই কামনা কৰিছিলোঁ আপোন কোনোবা এজনৰ উপস্থিতি । মোক ক্ষমা কৰিবা ।
পলী লাহেকৈ মৌমনৰ কাষৰ পৰা উঠি ঘৰলৈ বুলি খোজ ললে ।
-সেই দিন যদি কেতিয়াবা আহে............কোনোবা ক্ষণত যদি আহিব খুজে..........তেতিয়া.....
মৌমনৰ প্ৰশ্নত পলীয়ে তালৈ উভতি চালে । পৃথিৱীৰ গোটেই ভালপোৱা খিনি যেন তাৰ চকুত থুপ খাইছিল হি । পলীয়ে কাষ চাপি গৈ তাৰ হাতখন চুই কলে-সেই দিন নাহে ।  যদি কেতিয়াবা আহে.....তোমাক কথা দিছোঁ মৌমন , সেই দিনটোৰ পাছৰ প্ৰতিটো দিনেই মই কেৱল তোমাৰ বাবে জীয়াই থাকিবলৈ লম । কথা দিছোঁ !!

মৌমনৰ মুখখন পুৱাৰ বেলিটোৰ দৰে উজলি উঠিল ।

Tuesday, 5 June 2012

লৰালি


মোৰ বয়স তেতিয়া দহ বছৰ মান হৈছিল । আৰু মোৰ গ্ৰুপটোৰ বাকী সদস্য কেইটাৰ বয়স প্ৰায় ৭-৯ বছৰ মান । মই গ্ৰুপৰ দলপতি । মই যি কওঁ বাকী কেইটাই তাকে শুনে । গ্ৰুপটোত আমাৰ ঘৰৰ কাষৰে কৃষ্ণ বুলি ল'ৰা এজনেও আছিল । তাৰ মাক দেউতাক নাই । দৌতিয়েকৰ সৈতে থাকে । সেইবাৰ আমাৰ গাঁওত অ.এন.জি.চিৰ ডাঙৰ খাদ এটা বহিল । গাঁওৰ গাতে লাগি থকা পথাৰৰ বিৰাট অংশ এটা বেৰি অ.এন.জিচিৰ কাম আৰম্ভ হ'ল । গাড়ীয়ে গাড়ীয়ে শিল বালি ইটা পৰিবলৈ ধৰিলে । গাঁওৰ বহুত মানুহে তাতেই ৱাল সজা , ৰাস্তা বনোৱা আদি কামত লাগিল । তেতিয়া ফাগুন মাহ আছিল । পথাৰখনো উদং । আমাৰ ঘৰৰ পাছফালেই গলেই খাদটো দেখোঁএদিন মই মোৰ গ্ৰুপটোৰ সৈতে পথাৰত ক্ৰিকেট খেলি থাকোঁতে কলো –ব'ল আজি খাদৰ পৰা কিবা চুৰ কৰো গৈ । গাঁওৰ মানুহবোৰে দেখা নাই সদায় শিল বালি চুৰ কৰে । আমিও কিবা আনো গৈ বল । সিহঁত গোটেই কেইটা লগে লগে মান্তি হ'ল । পিছে চুৰ কৰিম কি.....বহুত দেৰি ভবাৰ পাছত সিদ্ধান্ত হ'ল –আমি ইটা চুৰ কৰিম । যিয়ে যিমান পাৰে সিমান আনিম ।
ভৰ দুপৰীয়া, তাতে উদং পথাৰ ....খাদৰ চাৰিওফালে বহুত মানুহে কাম কৰি আছে । আমি পথাৰৰ আলিবোৰৰ আঁৰে আঁৰে পেট পেলাই চুঁচৰি গৈ ইটা এদমৰ কাষ পালো গৈ । পিছে এচপৰাত কৈ বেছি ইটা দাঙিবই নোৱাৰিলোঁগোটেই কেইটাই ইটা কেইচপৰা দাঙি লৈছোঁ হে খাদত মহৰী কাম কৰি থকা আমাৰ বৰতা এজনে দেখিলে নহয়....দিলে খেদা....হাতত ইটা লৈয়ে দৌৰ মাৰিলোঁবৰতাই আমাক ধৰক মানে আমি আহি বাঁহনিৰ বেতঁনি এজোপাৰ পাছফালে লুকালিহি । বৰতাই বকি বকি গুছি গ'ল গালিখিনি কেৱল মোৰ বাবেহে আছিল । কাৰণ সেইসময়ত ঘৰৰ মানুহবোৰৰ এটাই কথা আছিল-কৰবাত ল'ৰা-ছোৱালীবোৰৰ বাবে যদি কিবা ঘটনা ঘটিছে, তাৰ কাৰণ ময়ে । লাগিলে মই সেই ঠাইখনত নাথাকোঁৱেই
বৰতা গুছি যোৱাৰ পাছত আমি বেতঁনিৰ পৰা ওলাই আহিলো । অলপ সময় নিজৰ সফলতাৰ বাবে স্ফূৰ্তি কৰিলোঁ
কিন্তু তাৰ পাছতে মোৰ মুৰত আকৌ বুধি খেলালে নহয়....ভাইটি কেইটাক কলো-এতিয়াতো আমাক ধৰিবলৈ পুলিচ আহিব...কি কৰিবি হয়নে....?
পুলিচৰ কথা শুনিয়ে কৃষ্ণৰ দেহা চেঁচা পৰি আহিল । মই কলো-চবেই নিজৰ নিজৰ লুকুৱা ঠাই বিচাৰি লগৈ যা । নহলে পুলিচে পালে ৰাইডাং বেতে আমাক কোবাব । খাদৰ ইটা তাতে পেলাই কৃষ্ণই ঘৰলৈ দৌৰ দিলে । মই আমাৰ ঘৰৰ পোৱালী কেইটালৈ চালো.....সিহঁতৰ চকুত বিস্ময়পুলিচলৈ আমি কোনেও সিমান ভয় নকৰো কাৰণ আমাৰ ঘৰখনতেই পুলিচ আছিল । মই সিহঁতক কলো পাছৰ খেল খিনি চাবি না...এতিয়া মনে মনে থাক । মাহঁতক নকবিধূলি বেলিকা কৃষ্ণক পদুলি মুখতে লগ পায় সুধিলোঁ-তই অথনি কত লুকালি অ'......
কৃষ্ণহতৰ ঘৰখন পথাৰৰ নিচেই কাষতেই  । পথাৰত আমাৰ এটা ডাঙৰ পুখুৰী আছিল । যিটো লাহে লাহে বাম হৈ আহিছিল । আৰু সেইসময়ত পুখুৰীটোত আমিবোৰে বিন্দাছ সাঁতোৰিছিলো । কৃষ্ণই হেনো গোটেই আবেলিটো সেই পুখুৰীটোতে পৰি থাকিল । খাদলৈ গাড়ী অহা শব্দ শুনিলেই সি পানী ডুব মাৰি দিয়ে.....
কৃষ্ণই এতিয়া বিয়া পাতিলে । এতিয়াও গোটেই কেইটাই লগ হলে সেই কথাটো লৈ হাঁহো । সি যে ইমান অঁকৰা আছিল তাকে কৈ তাক জোকাওঁপিছে সিহঁত কেইটাও মোক জোকাই-ইটা চোৰৰ দলপতি বুলি !!

আঁহতৰ তলৰ ভুত জনী.....


টেত টেত টেত টেত……ন কৈ ওলোৱা পোৱালী কেইটাক টিউবেলৰ কাষত গোটখোৱা অকণমান পানীতে মাকে চৰাইছে । আটাইতকৈ সৰু পোৱালীটো অলপ আঁতৰি গৈছিল, মাকে তাক ধমক দি কাষলৈ মাতিলেক'ব নোৱাৰি তো কোন সময়ত আহি ৰাক্ষসী কাউৰীজনীয়ে থপিয়াই নিব ।
ধৰ ধৰ নিলে অ’….. বলো ঐঐঐ ….ধৰ ধৰ……..জহনীজাতি কাউৰী, মোৰ হাঁহ পোৱালী কেইটাত হে তোৰ চকু নে?” হঠাতে অকণৰ মাকৰ বাঁহফলা চিঞৰটো শুনি চক খাই কাউৰীজনীয়ে থপিয়াই লোৱা পোৱালীটো এৰি পলালে । হাঁহজনীয়ে গমেই পোৱা নাছিল যে কেতিয়ানো তাইৰ ডাঙৰ পোৱালীটো গৈ কাউৰীৰ মুখত সোমাইছিল গৈ ভাগ্য অকণৰ মাক ওলালহি । তাই লৰালৰিকৈ পোৱালীকেইটা কাষ চপাই ললে ।
নবৌ….নিলে নেকি ৰবাৰ বলো নামৰ আদহীয়া মানুহজন ওলালহি ।
নাই নিবলৈ নাপালে । তই আজিয়ে বাটলু গুটি অলপ বাত বুজিছ | নহলে হাঁহ পোৱালী গৈ কাউৰীৰ পেটতহে ডাঙৰ হ'ব গৈ ……
'…হ'ব বাৰু । বলোৱে মুৰ দুপিয়ালে । পাকঘৰলৈ যাবলৈ লৈও অকণৰ মাক থমকি ৰ'ল
অ হেৰি নহয় বলো, ই অকণ কলৈ গ'ল বাৰু….পুৱাই সেই সান্দহ এবাতি খায়ে যি ওলাই গ'ল….তাক বিচাৰি আন গৈ যাচোন….এই লৰাটোৰ পৰা আৰু উপায় নাই……
অকণৰ মাকৰ পাছৰ কথাখিনি ভোৰভোৰনি হিচাপেহে ওলাল । বলোৰো সেইবোৰ শুনিবলৈ সময় নাই । ধেৰ কাম আছে তাৰ । অকণক বিচাৰি সি বড় তলৰ ফালে গুছি গ'ল ।
ৰংপুৰীয়া গাঁৱৰ বেথাৰামে যেতিয়া একেখন গাঁওৰে মাখনীক ভালপাওঁ বুলি মাকৰ আগত কৈছিল, ঘৰখনত এখন ডাঙৰ যুদ্ধই হৈছিল । ধনেধানে ভৰা ঘৰখনৰ একমাত্ৰ লৰালৈ কত ঘৰে ছোৱালী দিবলৈ মন কৰি আছেঅথচ সি আনিব খোজে সেই উৰুখা চালৰ তলত ডাঙৰ হোৱা মাখনীক ! পিছে লৰাৰ জেদৰ আগত মাকপিতাক সৈমান হব লগা হল । মাখনী দিহিঙীয়া পৰিয়ালৰ বোৱাৰী হৈ আহিল । দুবছৰ মান পাছত ল'ৰা এটা জন্ম হ'ল আইতাকে মৰমতে নামটো অকণ থলে । অকণৰ দহ বছৰ মান বয়স হওতেই আগাপিছাকৈ শহুৰশাহু দয়োজন ঢুকাল । ঘৰখনৰ মানুহৰ সংখ্যা কমি আহিল । বলো নামৰ সৰুতেই দিহিঙীয়া পৰিয়ালত আশ্ৰয় লোৱা ঘাট মাউৰা ডেকা জনকে লগত লৈ বেথাৰামে ঘৰৰ খেতিখোলা চম্ভালি ললে । মাখনীও সলনি হ'ল । পুৰঠ দেহাত বয়সৰ চাপ বহিল । মাখনী জনী হেৰাই সকলোৰে বাবে অকণৰ মাক হৈ পৰিল ।
হেৰা…..ক'ত গলা হে….
হাতৰ খালৈতো বাৰাণ্ডাতে থৈ বেথাৰাম মাটিতে বহি পৰিল । গাঁৱৰ সিমুৰে থকা জান খনত বান পাতিছিল । তাকে চাবলৈ গৈছিল তেওঁ ।
উৱা….গা পা নুধুৱাকৈ তেনেকৈ বহিল যে….মাছ পালে নে
অকণৰ মাকে আহি খালৈটো জুমি চালে । মাছে ভৰি আছিল ।
চাহপানী এবাতি দিয়াহে….তাৰ পাছত গা ধুম গৈ ।
অ' দিছোঁ ৰ'ব, মই পানী বহায়ে থৈছিলোঁ ।
গিৰিয়েকক চাহপানী এবাতি দি তামোল পানৰ বটাতো লৈ অকণৰ মাক কাষতে বহিল । কুমলীয়া তামোল, বাকলি অলপ ৰাখি নাকাটিলে পলকতে শেষ হৈ যাব । গতিকে অকণৰ মাকে খুব মন দি তামোলটো কাটিলে ।
অকল খেতি খোলাকে চাই থাকিব নে কেতিয়াবা ঘৰলৈও চাব হয় নে
অকণৰ মাকৰ কথাষাৰ শুনি বেথাৰামে প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে চালে ।
বোলো আজি কেইবাদিনো হল অকণটো মুজুৰা মাৰি থকা হৈছে । ভাত পানীও ভালকৈ নোখোৱা হল । বলোৱে দুদিন তাক সেই নৈ পাৰৰ আঁহতজোপাৰ তলত দুপৰীয়া বহি থকা দেখিছে বোলে । বাপেকটো হৈ যদি লৰাটোৰ খবৰ এটা নলয় কেনেকৈ হব হয় নে
অকণৰ মাকে অলপ খঙেৰেই কলেই । সঁচাই যোৱা এমাহ মান অকণৰ ভাব ভংগী বহুত সলনি হল । আন কালৰ দৰে দেউতাকৰ সৈতে কাম কাজতো লগা নাই । মাথো মুজুৰা মাৰি থাকে । মাকে সুধিলেও একো নকয় । এটাই লৰা । একো অভাব অনাটন নোপোৱাকৈ ডেকা কৰিলে | সি তেনেকৈ মন মাৰি থাকিলে কোনজনী মাকৰনো মন ভালে থাকিব ।
বেথাৰামে অলপ সময় কিবা এটা ভাবিলে । মানুহটোৱে এনেও খুব কম কথা কয় । তাৰ পাছত বাৰাণ্ডাৰ ডোল ডালৰ পৰা তিয়নী এখন লৈ গা ধুবলৈ বুলি গুছি গল । যোৱাৰ আগত ঘৈণীয়েকক কৈ থৈ গ'ল ল'ৰা ডেকা হ'ল বুজিছা । মাজে মাজে এনেকৈ মুজুৰা মাৰিবই । তুমি মিছাতে চিন্তা কৰি মৰিছা । সময়ত চব ঠিক হৈ যাব ।
গিৰিয়েকৰ কথা ষাৰ শুনি অকণৰ মাকৰ খঙটো টিকিচবিকিচ কৈ উঠি আহিল । কিবা এটাতো উপায় দিব পাৰিলেহেঁতেন । সেই দেও লগা আঁহতজোপাৰ তলত ভৰ দুপৰীয়া লৰাটো বহি থাকে….সেইটো কথা মনেই নিদিলে । আউ বেলি আঘোণীৰ পুতেকটো সেইজোপা গছৰে দেও লাগি পাছত জ্বৰ হৈ মৰা নাছিলনে । নাই নাই এইদৰে নহতাই কালিলৈয়ে কলিমন বেজৰ ওচৰত চোৱাবগৈ । যি বিধি বিধান লাগে চব কৰিব ।
পিছদিনা দুপৰীয়া সকলোকে ভাত পানী দি আজৰি হৈ অকণৰ মাক কলিমন বেজৰ ঘৰলৈ বুলি ওলাল । হাতত তামোল পান এটা আৰু টকা বিশটা ললে । গাঁওৰ এটা মুৰে থকা বেজৰ ঘৰ পায়গৈ মানে গোটেই মানুহজনী ঘামেৰে জুৰুলিজুপুৰি হল । হওক তেওঁ বেজজন ঘৰতে আছিল । অকণৰ দুৰ্দশা শুনি বেজে বহু দেৰি মাটিতে আঁচ টানি কিবা কিবি বকিলে । তাৰ পাছত অকণৰ মাকলৈ চাই কলে বুজিছা বোৱাৰী, কথা বিষমেই আছিল, ভাগ্যে তুমি মোৰ কাষলৈ আহিলা । ল'ৰাক সেই আঁহতৰ তলৰ জনীয়েই পালে । ঘৰত ভালকৈ নাম এষাৰ পাতিব লাগিব বুজিছা । আৰু সেই গুৰু ভকত দুজনমানক পাৰিলে ভালকৈ এসাজ খুৱাবা । মই ল'ৰাৰ বাবে তাবিজ এটা দিওঁ, তাক কঁকালত পিন্ধি থাকিবলৈ কবা । বৰ বেয়া কথা হ'ল দেই….
বেজৰ কথা শুনি অকণৰ মাকৰ মুখ শুকাই গ'ল । হৰি হৰি ভালেটিহে ভগৱানে তাইক বেজৰ ওচৰলৈ আহিবলৈ সুমতি দিলে । নহলে যে পুতেকৰ কি হলহেঁতেন । তাই জানে বাপেকপুতেকে সেইবোৰ বিশ্বাস নকৰে । আৰু ঘৰত যে নাম এষাৰ পাতিবলৈ টকাপইচা দিব সেয়াও হৈছে আৰু । তায়ে কিবা এটা কৰিব লাগিব । অকণৰ মাকৰ বেজৰ ঘৰৰ পৰা ঘুৰি আহোতে বাটটো তেনেই চুটি চুটি লাগিল । উৰি অহা দি আহি তাই ঘৰ পালেহি । চোতালৰ পৰাই তাই পুতেকক চিঞৰিলে । তাবিজটো সোনকালে পিন্ধাই দিব লাগিব ।
অকণ, অ' অকণ….
পিছে তাইৰ চিঞৰত অকণ নহয় বলো হে এৰাল দিয়া ছাগলী কেইটা লৈ বাৰীৰ পাছফালৰ পৰা ওলালহি ।
নবৌ, অকণ নাই নহয় । সেই আপুনি যোৱাৰ পাছতেই ওলাই গল । ৰাতি নাহিবও পাৰে বোলে ।
নাহিব পাৰে মানে…..সি গল কলৈকত থাকিব …..তই বাধা নিদিলি কিয় ।
অকণৰ মাকৰ মূৰতো গৰম হৈ গল ।
বলোৱে ফিচিক কৈ হাঁহি এটা মাৰি কলেডেকা লৰা, মোৰ কথা নো কত শুনিব নবৌ । আপুনি মিছাতে মূৰ নঘমাব ।
মূৰ নঘমামহেৰৌ এটাই লৰা তাৰ যদি গা মূৰ ভাল নহয় মই কেনেকৈ সহি থাকিম হয়নে….তই জলদি তাক বিচাৰি যা । এই ছাগলী কেইটা দে, ময়ে গড়ালত ভৰাই থওঁ গৈ ।
বলোৱে হাতৰ এৰাল কেইডাল অকণৰ মাকৰ হাতত দি অকণক বিচাৰি ওলাই গ'ল । এৰাল কেইডাল খামুছি মানুহজনী তাতে ডৰক লাগি ৰ'ল । নামষাৰ সোনকালে পাতিব লাগিব । বাপেকৰটো খবৰেই নাই । তায়ে কৰবাৰ পৰা টকা দুটামান গোটাব লাগিব । তাৰ পাছত তাই ছাগলী কেইটালৈ চালে । অহএই পঠাটোকে চোন বিকি নামষাৰ পাতিব পাৰি । কালিলৈ বজাৰৰ বাৰ । বলোৰ হাতত এইটোক বিকিবলৈ পঠাব লাগিব । কথাবোৰ ভাবি অকণৰ মাকৰ মনটো অলপ হলেও পাতল লাগিল । অন্তত গিৰিয়েকৰ ঠাট্টা নসহাকৈয়ে তাই নামষাৰ পাতিব পাৰিব ।
ৰাতি দহটা বাজিল । আমটো নাইয়ে, ফৰ্মুটিও নোলালহি । এইবাৰ বেথাৰামৰো চিন্তা হল । ৰাতি দহ বজা মানে গাঁওত মাজনিশা । ইমান দেৰিলৈকে অকণতো নায়ে বলোও নোলাল হি । চকুপানী, নাকৰ পানীৰে একাকাৰ হৈ অকণৰ মাকে ঘনাই নাক উজাবলৈ ধৰিলে । তাৰ লগে লগে গিৰিয়েকক উদ্দেশ্যি মুখখনো চলি থাকিল । ৰাতি বাৰ বাজিল । জ্বলি থকা চাকিটোৰ তেল শেষ হৈ নুমাওঁ নুমাওঁ হল । তেনেতে পাছফালৰ চোঁতালত অকণৰ মাতষাৰ শুনি মানুহ হাল চকমক খাই উঠিল ।
মাঐ মাদুৱাৰখন খোলচোন । চেপা মাতেৰে অকণে মাকক মাতিলে ।
অকণৰ মাকৰ খঙটো ভমককৈ জুই জ্বলা দি জ্বলি উঠিল । ইয়াক আজি সুদাই নেৰো ভাবত দৰজাখন খুলি মানুহজনী ৰৈ গল । বাহিৰত তিনিটা মানুহ ঠিয় হৈ আছিল । আন্ধাৰৰ মাজতো মানুহজনীয়ে নিজৰ পুতেক আৰু বলোক চিনি পালে । পিছে সিটো কোন ….আইএইজনী দেখোন ছোৱালীহেতাৰ মানে….
ককাইদেউ, নবৌ ….এইজনী সিখন গাঁৱৰ মনো শইকীয়াৰ ছোৱালী ৰূপা হে…..ই আজি তাইক পলুৱাই আনিলে ।
বলোৱে বেথাৰাম আৰু অকণৰ মাকক সাঁথৰটো ভাঙি কলে ।
পলুৱাই আনিলে মানে…….তাইৰতো কোনোবা চাকৰিয়াল এটাৰ লগত বিয়া ঠিক হৈছিল বুলি শুনিছিলোঁ …..
মাকৰ কথাৰ মাজতেই অকণে মাত লগালে
তই ঠিকেই শুনিছিলি মা….সেইবাবেই এইক পলুৱাই আনিলোঁ….বাপেকে হেনো খেতি কৰা ল'ৰালৈ নিদিয়ে । তহঁতি মোক ভুল নুবুজিবি……
অকণৰ মাকে এবাৰ ল'ৰাৰ মুখলৈ চালেতাৰ পাছত চাকিটো দাঙি কইনা জনী চালে । ছোৱালীজনী ৰুপে গুণে অতুলনীয় বুলিয়ে শুনি আহিছিল । তাৰ মানে অত দিনৰ আঁহতৰ তলৰ ভূতজনী এইজনীয়ে আছিল …….এইজনীকে লগ কৰিবলৈ বুলি পুতেকে গৈ সেই নদী পাৰত ৰৈ থাকে ! এইজনীৰ বাবে সি জুপুকা মাৰি আছিল ! মানুহজনীয়ে এইবাৰ গিৰিয়েকৰ মুখলৈ চালে । গিৰিয়েকে মিচিকমাচাক হাঁহি আছিল । অ’….তাইনো বাৰু ইমান পাহৰিব লাগে নে….বিয়াৰ আগতে সিহঁতিওতো সেই আঁহতজোপাৰ তলতেই লগ হৈছিল মনটো ভাল লাগিল । লৰাই বিয়া পাতিলে…..কালিলৈ ৰাইজক ভোজ এটাও খুৱাব লাগিব …..মাংস অলপো লাগিব নহয়….নামষাৰ পাতিবলৈ বেচিম বুলি ভবা পঠাটো আছে নহয়..হৈ যাব । অকণৰ মাকৰ গাতো সাতখন আঠখন লাগি গল । পুতেকবোৱাৰীয়েকক নীতি নিয়মেৰে আদৰিবলৈ বুলি তাই ইচাটবিচাট কৈ ভিতৰলৈ সোমাই গল ।